X
تبلیغات
حمل و نقل عمومی

حمل و نقل عمومی

اتوبوس متوقف خواهد شد، اما شما پیاده روی به سمت هدف را ادامه دهید . . .

طراحان و مهندسان دانشگاه تکنولوژی دلف با هدف متحول کردن سیستم قدیمی حمل و نقل درون شهری، اتوبوس سریع السیری با طول 15 متر ساخته اند که سرعتی در حدود 250 کیلومتر بر ساعت دارد. این اتوبوس 6 چرخه از گنجایش حمل 23 مسافر برخوردار بوده و با هدف شبیه سازی آرامش و راحتی سفر با خودروی شخصی با سرعتی برابر سرعت سفر با قطار طراحی و ساخته شده است.این اتوبوس می تواند در هر مسیری مشابه یک اتوبوس عادی حرکت کند، ارتفاع اتوبوس، چرخها، دنده ها و چرخش فرمان خودرو قابل تنظیم است. طراحان این اتوبوس شبکه ای از این ابراتوبوسها را تصور می کنند که مسیر حرکت آنها بزرگراهی ویژه بوده و شهرها را به هم متصل می کند.

نمونه نمایشی و آزمایشی این خودرو الکتریکی در نمایشگاه UITP به این امید به نمایش گذاشته شده است تا بتواند توجه سرمایه گذاران را به خود جلب کند.بر اساس گزارش سی ان ان، پروژه ساخت این اتوبوس در سال 2004 آغاز شده و 19 میلیون دلار هزینه در بر داشته است همچنین در ساخت این اتوبوس از فناوری به کار گرفته شده در صنایع هوافضا و خودروهای فرمول یک استفاده شده است.

www.ttic.ir

نوشته شده در شنبه 26 بهمن1392ساعت 10:34 قبل از ظهر توسط مهرداد شعبانی |

هفته ی گذشته یک سیستم حمل و نقل متروبوس در شهر لاهور، دومین شهر بزرگ پاکستان، راه اندازی شد که نخستین طرح کلان در حوزه ی حمل و نقل عمومی شهری این کشور محسوب می شود.
این پروژه ی 30 میلیارد روپیه ای (300 میلیون دلاری) با همکاری شرکت ترکیه ای البراق به انجام رسیده است و در مسیر 29 کیلومتری خود از حومه ی شهر به مرکز شهر لاهور، در هر ساعت 12 هزار مسافر را جا به جا می کند.
در مراسم افتتاحیه این پروژه هزاران نفر از شهروندان لاهور در مسیر حرکت پروژه صف کشیدند و شهباز شریف، وزیر اعظم پنجاب، و بکیر بزداغ، قائم مقام نخست وزیر ترکیه، با حرکت در مسیر 27 ایستگاهی این پروژه که با پرچم های پاکستان و ترکیه آراسته شده بود، پروژه ی متروبوس شهر لاهور را راه اندازی کردند. امید می رود این پروژه تردد را در خیابان های شلوغ لاهور تسهیل کند.
طراحی این ایستگاه های جدید شبیه ایستگاه های متروبوس استانبول است که از سوی شرکت البراق ساخته شده است. به علاوه ی قطعه ای از این مسیر در مرکز شهر لاهور شامل یک روگذر 9 کیلومتری است تا از ایجاد ازدحام در خیابان های مرکزی این شهر اجتناب شود.
عملیات احداث این پروژه در کمتر از یکسال اجرایی شده و شریف از همکاری شرکت ترکیه ای در این طرح تشکر کرده است.
وی در مراسم افتتاحیه گفته است: برای تجهیز و تامین مصالح این پروژه ترک ها به ما تخفیف زیادی دادند و اگر با هر کشور دیگری قرارداد می بستیم، میلیون ها دلار هزینه ی اضافی از ما می گرفتند. این سیستم حمل و نقل پاک و ایمن است و شهروندان فقیر و غنی به طور مساوی می توانند از آن بهره برداری کنند.
احدخان شیما، مدیر اداره ی توسعه ی لاهور به خبرگزاری فرانسه گفته است که 25 هزار کارگر به طور شبانه روزی برای تکمیل این پروژه در کمتر از یکسال تلاش کردند و این سیستم ظرفیت حمل 12 هزار نفر در یک ساعت را داراست.
افتخار احمد، که یک کارمند دولت پاکستان می باشد نیز گفته است: سیستم حمل و نقل جدید که در ماه اول رایگان است، سفر را بسیار آسان تر خواهد کرد.
وی به خبرگزاری فرانسه گفت: پیش از این برای رسیدن به محل کار خود مجبور بودیم 2 تا 3 اتوبوس عوض کنیم اما اکنون می توانیم به موقع و به راحتی به مقصد خود برسیم.
طرح متروبوس لاهور اولین پروژه ی حمل و نقل در پاکستان نیست که از سوی شرکت های خارجی اجرا می شود. پیش از این نیز شرکت دووی کره جنوبی یک شبکه اتوبوسرانی شامل سرویس سریع السیر مابین شهرهای لاهور و اسلام آباد راه اندازی کرده است که بخاطر ضریب بالای امنیتش در میان شهروندان پاکستانی محبوبیت دارد.
شایان ذکر است؛ شهروندان دیگر شهرهای بزرگ پاکستان که برای سفرهای درون شهری خود وسایل حمل و نقل عمومی را انتخاب می کنند، از یک شبکه ی حمل و نقل موقت و بدون برنامه متشکل از اتوبوس های خصوصی، مینی بوس ها، تاکسی ها و ریکشاهای موتوری استفاده می نمایند.

www.ttic.ir

نوشته شده در یکشنبه 20 بهمن1392ساعت 10:15 بعد از ظهر توسط مهرداد شعبانی |

اگر تا به حال دو گروه از مورچه ها را هنگام رسیدن به یکدیگر در یک مسیر تقاطع مانند دیده باشید ، متوجه شده اید که بدون برخورد با یکدیگر از کنار هم عبور می کنند. این مسئله بدین صورت است که دسته ای از مورچه ها با تعداد بیشتر به صورت غریزی از سمت راست مسیر حرکت می کنند و به دنبال آن گروه کوچک تر نیز همین کار را انجام می دهند. (این مسئله در مورد زنبورها و موریانه ها نیز صادق است). با الهام از این مطلب "اوزن تانگز" (Ozan Tonguz) محقق ارتباطات از راه دور دانشگاه کارنجی ملون (Carnegie Mellon University) در پنسیلوانیای ایالات متحده معتقد است که می توان از همین روش برای بهبود جریان ترافیک استفاده کرد.

سامانه چراغ راهنمایی و رانندگی مجازی وی از سال ۲۰۰۹ در حال رشد و توسعه است و بر این ایده پایه ریزی شده که وسایل نقلیه ای که به یک تقاطع نزدیک می شوند ، از طریق  یک شبکه بی سیم اتومبیل به اتومبیل با یکدیگر در ارتباط هستند. یک الگوریتم به ثبت رسیده تعداد جهات در حال حرکت وسایط نقلیه را سنجیده و بدین وسیله تعیین می کند که کدام گروه از وسایط نقلیه که هم سوی یکدیگر حرکت می کنند  تعداد بیشتری هستند و سپس وسایط نقلیه گروه بیشتر در صفحه داشبورد خود چراغ سبز را مشاهده می کنند (به رانندگان این اطلاع را می دهد که می توانند از تقاطع عبور کنند).

این در حالی است که اتومبیل های گروه با تعداد کمتر ، چراغ قرمز را مشاهده می کنند. هنگامی که گروه تعداد بیشتر از تقاطع عبور کردند ، بزرگترین گروه بعد از آنها علامت چراغ سبز را در صفحه مانیتور اتومبیل خود مشاهده می کنند. بر طبق گفته های آقای تانگز ، شبیه سازی ها حاکی از آن است که ، استفاده از این سامانه ، زمان رفت و آمد در مسیرهای مختلف را از ۴۰ تا ۶۰ درصد در ساعات اوج ترافیک کاهش می دهد.

در طی دو سال آینده برنامه هایی مبنی بر توسعه الگوریتم های این سامانه برای در نظر گرفتن موتور سواران و عابران پیاده و همچنین یک شبیه ساز در ابعاد گسترده دارد و در صورت امکان ، این تکنولوژی در خیابان ها و بزرگراه های درون شهری مورد آزمایش قرار می گیرد. بر روی این پروژه تا به حال مبلغ دو میلیون دلار سرمایه گذاری شده است و یک کمپانی در جهت گسترش و توسعه این تکنولوژی راه اندازی شده است.

لازم به ذکر است که ، یک سامانه مشابه نیز توسط دانشگاه تکنولوژی درسدن (Dresden) در آلمان و دانشگاه پلی تکنیک زوریخ در سوئیس در حال بررسی و توسعه است. در این سامانه چراغ های راهنمایی و رانندگی در جای معمول خود قراردارند ، با این تفاوت که می توانند با اتومبیل های در حال عبور و نیز سایر چراغ های راهنمایی و رانندگی سطح شهر از طریق شبکه بی سیم ارتباط  بر قرار کنند و از طریق هماهنگ کردن سیگنال هایشان جریان ترافیک را بهینه سازی می کندد.

 

 

منبع: پرتال جامع اطلاعات تخصصی صنعت حمل ونقل :: www.iranway.com ::

نوشته شده در پنجشنبه 26 دی1392ساعت 10:24 قبل از ظهر توسط مهرداد شعبانی |

حمل و نقل یکی از بخشهای عمده و اصلی مصرف کننده انرژی است. بیشتر وسایل حمل و نقل از سوخت هایی هیدروکربنی استفاده می کنند. اگر این سوخت ها ناقص بسوزند ، تولید آلودگی می کنند. با وجود اینکه وسایل نقلیه در ایالات متحده نسبت به گذشته به علت مقررات زیست محیطی آلودگی کمتری ایجاد می کنند ، اما در عمل این امر به دلیل افزایش تعداد وسایل نقلیه و میزات استفاده ای که از هر یک از آنها می شود ، بی اثر شده است. سوختهای کم آلوده کننده می توانند آلودگی را کاهش دهند. در حال حاضر معمولترین سوخت کم آلوده کننده گاز مایع است. هیدروژن نیز یک سوخت ؛ حتی از گاز هم کمتر هوا را آلوده می کند.


یک روش دیگر بالا بردن کارایی وسایل نقلیه است که کاهش آلودگی و اتلاف را بوسیله ایجاد کاهش در مصرف انرژی به همراه دارد. اگر امکان استفاده از نیروی الکتریسیته در وسایل نقلیه وجود داشته باشد ، موتورهای الکتریکی بهترین و کاراترین گزینه هستند. راه دیگر تولید انرژی با استفاده از سلولهای سوختی است که کارایی شان در تا پنج برابر موتورهای حرارتی مرسومی است که در وسایل نقلیه وجود دارد. یک روش ترکیبی و بسیار موثر طراحی وسایل نقلیه زمینی به شکلی است که مقاوت هوا در مقابل آن کم شود ، زیرا این وسایل هفتاد و پنج درصد از انرژی خود را صرف غلبه بر مقاومت هوا می کنند. روش دیگری نیز وجود دارد که بازیافت نمودن انرژی است که در اثر ترمز از دست می رود. بکارگیری این روش نیازمند یک وسیله نقلیه پیچیده تر می باشد.

نوشته شده در پنجشنبه 14 آذر1392ساعت 11:27 بعد از ظهر توسط مهرداد شعبانی |

تا سال ها اتوبوس های دیزلی و بعدها نمونه‌های دو گانه سوز آن‌ها وظیفه جابجایی شهروندان را برعهده داشتند اما حالا فناوری های شارژ بی سیم به سازندگان این اتوبوس ها اجازه می‌دهند تا نمونه‌های خلاقانه تری را در شهر پیاده‌سازی کنند. پیشرفت های قابل پیش‌بینی در شارژ الکترونیکی بی سیم در طول۱۰ سال آینده به شهرها اجازه می‌دهند تا تمام ناوگان حمل و نقل خود را برقی کنند.

تاکنون تنها مانع پیش روی شرکت های اتوبوسرانی شهری برای استفاده از اتوبوس های برقی این بود که فناوری های موجود اجازه فعالیت روزانه به این خودروها را با استفاده از انرژی برق نمی دادند. آن‌ها باید راهی را پیدا می‌کردند تا مطمئن شوند که این خودروها از سوخت لازم برای سرویس دهی روزانه خود برخوردارند اما هیچ نوع باتری این اطمینان را ایجاد نمی کند. در حقیقت استفاده از باتری های معمول امروزی نیازمند آن است تا هر اتوبوس چندین باتری بزرگ و سنگین را به همراه خود حمل کند و در مواقعی که از آن استفاده عملیاتی نمی‌شود این باتری ها را به دستگاه های شارژ بسپارد. مدت زمان طولانی که برای شارژ این باتری ها سپری می‌شود هم دیگر عاملی بود که شرکت های اتوبوسرانی را از بهره گیری از اتوبوس های برقی منصرف می کرد. نمونه‌های دیگر اتوبوس های برقی هم نیازمند نصب دکل ها و کابل های گرانقیمت در خیابان های محل تردد خودرو ها بودند و همچنین باید ایستگاه های تنظیم توان برق در مسیرهای حرکت آن‌ها نصب می شد. به همین دلیل این خودروها در سطح دنیا طرفداران زیادی ندارند.
اما پیشرفت های امروزی در زمینه باتری ها و شارژ آن‌ها باعث شده تا سیستم‌های جدید شارژ برقی در اروپا به آزمایش گذاشته شوند. در این فناوری جدید سیستم شارژ باتری اتوبوس ها به صورت بی سیم آن‌ها را در حین حرکت در خیابان ها شارژ می‌کند و دیگر نیازی به توقف های طولانی و حمل باتری های حجیم نخواهد بود. این سیستم براساس توانایی‌های میدان های القایی راه اندازی شده است، چیزی که نمونه خانگی آن را می‌توانید در شارژ های مسواک های برقی خانگی بیابید. در حقیقت میدان های قدرتمند مغناطیسی می‌توانند باتری ها را بدون تماس مستقیم با آن‌ها شارژ کنند.
ابزارهای برقی مخصوص شارژ اتوبوس ها در کف خیابان ها یا در ایستگاه های اتوبوس نصب می‌شوند. چندین محل مخصوص شارژ بی سیم خودرو بر اساس طول مسیر حرکت اتوبوس ها و مصرف آن‌ها طراحی و پیاده‌سازی می‌شوند و این ایستگاه های شارژ تنها در هنگام نزدیک شدن و توقف اتوبوس ها فعال می‌شوند تا خطری برای سایر رهگذران نداشته باشند.
در طول سال جاری چندین نمونه تجاری و کاربردی از این سیستم در راستای طرح های مبارزه با آلایندگی در شهرها راه اندازی شده‌اند تا میزان بازدهی و کارایی آن‌ها و هزینه‌های عملیاتی اجرای این برنامه مشخص شود.
شرکت Bombardier یکی از دو شرکت فعال در این حوزه است. این شرکت کانادایی که هواپیما و تجهیزات ریلی تولید می‌کند اولین سیستم شارژ القایی خود را ارائه کرده و امیدوار است تا توجه شهرها را به خود جلب کند.این سیستم در حال حاضر توسط شهرهای تورین و جنوای ایتالیا با راه اندازی ۳۰ اتوبوس برقی به آزمایش گذاشته شده است. اما هنوز رشد بیشتری برای این فناوری لازم است. اتوبوس های آزمایشی که در این شهرها حرکت می کنند، مسیرهایی کوتاه را پوشش می‌دهند در حالی که شهرهای بزرگ باید اتوبوس ها را در مسیرهایی بلند به کار بگیرند.
پیش‌بینی می‌شود که این فناوری تا ده سال آینده به کارایی لازم برسد و مسئولان شرکت های اتوبوسرانی مجاب به استفاده از آن شوند. این سیستم در حال حاضر سالانه بین ۱۲ تا ۱۵ هزار پوند به ازای هر اتوبوس هزینه در بر خواهد داشت اما مبتکران آن معتقدند چهره حمل و نقل عمومی در شهرها با اجرای آن متحول خواهد شد.
تولید کنندگان این سیستم می‌گویند بازاری مناسب برای این محصول خود سراغ دارند. آن‌ها می‌گویند که با توسعه این فناوری می‌توانند سالانه بین ۷۰ تا ۱۰۰ هزار خودروی برقی را در شهرها به خیابان بفرستند.
نمونه‌های آزمایشی دیگر اتوبوس های برقی جدید هم در شمال آلمان و در شهر «بروژ» بلژیک به خیابان ها راه پیدا کرده اند.
این فناوری از سال ۲۰۰۷ مورد توجه شرکت های فعال در زمینه اتوبوسرانی قرار گرفته است و اولین بار در آن زمان چند خط تراموای آزمایشی با شارژرهای برقی بی سیم به فعالیت مشغول شدند.

http://www.tinn.ir/vdcgwu9qyak9w34.rpra.html

نوشته شده در چهارشنبه 1 آبان1392ساعت 3:36 بعد از ظهر توسط مهرداد شعبانی |

محرومیت اجتماعی را می‌توان به منزله روندی توصیف کرد که از طریق آن افراد، گروه‌ها و اجتماعات به گونه‌ای فزاینده از شرکت در بازار کار، دستیابی به خدمات بهداشتی، تحصیلات و غیره محروم می‌شوند.
محرومیت اجتماعی را می‌توان با مجموعه‌ای از عوامل مانند؛ بیکـاری، مهارت‌های ضعیف، درآمد کم، بی خانمانی، محیطی با جرایم بالا، وضعیت اسفناک بهداشت و فروپاشی خانواده مرتبط دانست.

افراد پیر، شهروندانی با ناتوانی‌های فیزیکی یا ذهنی و اقلیت‌های فرهنگی در معرض عزلت و محرومیت اجتماعی هستند.یـکی از بخش‌هــای اسـاسی برنامه پیوستگی اجتماعی، ایجاد ارتباط مجددشهروندان محروم با ساختارهای اجتماعی و اقتصادی جامعه است. جایی که تحرک هست پیوستگی اجتماعی نیز هست.
توانایی دسترسی (از نظر مکانی) به مشاغل، تحصیلات، خدمات بهداشتی و سایر تسهیلات از عوامل کلیدی پیوستگی اجتماعی است. از نظر بانک جهانی« قابلیت دسترسی» بسیار مهم است؛ نه تنها برای نقـــش آن در تسهیل اشتــغال منظم و ثــابت بــرای امرار معاش بلکه برای نقش آن به عنوان بخشی از سرمایه اجتماعی که روابط اجتماعی را حفظ می‌کند و شبکه‌ای از تمهیدات ایمنی را برای افراد کم درآمد و فقیر در بسیاری از جوامع ایجاد می‌کند.
موانع موجود بر سر راه جابه جایی مکانی عبارتند از : نداشتن آگاهی، فراهم نبودن امکانات، نحوه و قابلیت دسترسی فیزیکی و قیمت نامناسب.
در کل می‌توان گفت کشورهای صنعتی در توسعه امکانات حمل و نقل با هدف تضمین دسترسی همگان به خدمات و تسهیل حمل و نقل موفق بوده‌اند. برای مثال سیستم‌های اطلاع رسانی همزمان واقعی‌، طرح‌های یکپارچه سازی بلیت‌، تسهیلات تعویض شیوه حامل و نقل، استفاده از وسایل نقلیه کف پایین و قابل دسترس و توسعه خدمات بر مبنای تقاضا نمونه‌هایی از ابتکارات برای تسهیل دسترسی همگان است.
در بسیاری از کشورها، برای تسهیل دسـترسـی شـهروندان بــا درآمــد کمــتر، از کرایه‌های امتیازی استفاده می‌شود.

بیشتر بخوانید در ادامه مطلب...

ادامه مطلب

نوشته شده در دوشنبه 15 مهر1392ساعت 5:12 بعد از ظهر توسط مهرداد شعبانی |
                                 

در سراسر جهان آلودگي هواي شهرهاي بزرگ يكي از نگراني هاي جدي مسايل محيط زيستي و بهداشتي است. حمل و نقل، علي الخصوص در جاهايي كه از سوخت گازوئيل استفاده مي كنند يكي از دلايل اصلي كاهش كيفيت هواي مناطق شهري است. اين مساله باعث شده تا تدابيري شديد و دقيق در مورد استانداردهاي آولده كنندگي خودروها، در سراسر جهان اتخاذ شود و انگيزه اي براي تحقيق درباره جايگزيني سوخت ها و فن آوري هايي كه نويد آلودگي كمتر و تميزي بيشتري دارند را مي دهد. در همه شهرهاي بزرگ دنيا ناوگان هاي اتوبوسراني كه مورد بهره بردراي قرار دارند هم از بابت كارايي بيشتري كه نسبت به خودروهاي شخصي دارد و هم از جهت آلودگي شان، تاثير عمده اي در كيفيت هواي محلي دارند.

ادامه مطلب را حتما بخوانید

 منبع:    http://www.ttic.ir

ادامه مطلب

نوشته شده در چهارشنبه 11 بهمن1391ساعت 9:2 بعد از ظهر توسط مهرداد شعبانی |
 

براي اولين بار ، UITP در خصوص نقش نيروي انساني در سيستم حمل و نقل عمومي يكسري از اطلاعات آماري با همكاري ناظران بين المللي كار را تنظيم نموده است .

اين آمار به لطف مشاركت كميسيون مديريت منابع انساني و تجاري UITP و اعضاي آن و با حمايت از سيستم حمل و نقل عمومي و زندگي شهري و كميسيون هاي اقتصادي و هم چنين تيمی اروپایی انجام شده است. آمار و اطلاعات بدست آمده شامل موارد ذيل مي باشد:

1- اين پروژه از سال 2009 آغاز به كار نموده و آمار و اطلاعات حاصل شده ناشي از آثار اقتصادي و منابع اقتصادي PTX2 در كنگره جهاني UITP منتشر گرديده است.

2- اين آمار در اشكال مختلف با مناطق مختلف دنيا از طريق سناريوي PTX2 با موضوع دو برابر شدن سهم حمل و نقل عمومي در سراسر جهان مقايسه مي شود .

3- اين آمار در OECD (Organization for Economic Co-operation and Development) مطرح گرديده و در سازمان بين المللي كار (ILO) در ژنو ثبت گرديده است.

4- آماري در خصوص بررسي جذابيت هاي شغل رانندگي در سيستم حمل و نقل عمومي توسط كميسيون مديريت منابع انساني و تجاري UITP ارائه شده و در سال 2011 منتشر گرديده است. موضوعات كاربردي اين گزارش ، كيفيت مشاغلي همچون رانندگي، تعمير و نگهداري، توسعه و فناوري در این شغل را مقايسه مي كند.

5- اين آمار و اطلاعات به صورت كمي و كيفي مي تواند در سيستم عملكرد منابع انساني و ارزيابي شركت ها به كار گرفته شود.

6- آمار جمع آوري شده ممكن است در برخي موارد اختلاف داشته باشد اما در مجموعه داده ها در بخش منابع انساني حمل و نقل عمومي ضروري است. نتايج بدست آمده هر ساله به روز رساني شده و در كنگره جهاني UITP در سال 2013 در ژنو منتشر خواهد شد.

                                     در ادامه مطلب بیشتر بخوانید

نوشته : سيلوان دلماس ، رئيس كميسيون مديريت منابع انساني و تجاري UITP

تهيه كننده : خانم مهندس زهرا حضرتي عضو جلسات تازه های ترافیک

مطلب عنوان شده در جلسات تازه های ترافیک

ادامه مطلب

نوشته شده در چهارشنبه 26 مهر1391ساعت 9:22 قبل از ظهر توسط مهرداد شعبانی |